ไม่ใช่น้อยใจเปล่า ไม่ได้น้อยใจ ไม่มีอะไรหรอกนะ อย่าเป็นห่วงฉันนักเลย

ไม่ได้คบใครอยู่ ไม่ได้คบใคร ไม่ใช่อะไรอย่างนั้น ที่ฉันไม่ค่อยเหมือนเดิม

ไม่ได้หายไปหรอก ก็ยังหายใจ ไม่มีเหตุผลอะไร คิดซะว่าไม่มาให้เจอ

มันไม่สำคัญนี่ มันไม่สำคัญ ไม่ใช่อย่างนี้อย่างนั้น อยากรู้ทำไม หรือเธอ

ทำไมเธอชอบทำอะไรอยู่เรื่อยเลย ทำไมเธอไม่รู้อะไรเองบ้างเลย

ทำไมเธอไม่คิดอะไรอีกนิดนึง ฮือ...

เธอไม่เคยเข้าใจ ๆ ก็เธอไม่เคยถามว่าฉันรู้สึกเช่นไร

ถามไม่ตรงคำตอบที่มีข้างใน ๆ แอบมีคำหนึ่งคำ ที่รอเธออยู่ รู้ไหม...เมื่อไหร่เธอจะรู้ตัว

เธอไม่ต้องเดาหรอก เธอไม่ต้องเดา วันไหนที่เหงาจะโทรไปเล่าให้ฟังนะเออ...

มันไม่ใกล้เคียงอ่ะ ยังไม่ใช่เลย ไม่เคยเข้าใจอะไรง่ายๆบ้างเลย หรือเธอ

ไม่ได้หายไปหรอก ก็ยังหายใจ ไม่มีเหตุผลอะไร คิดซะว่าไม่มาให้เจอ

มันไม่สำคัญนี่ มันไม่สำคัญ ไม่ใช่อย่างนี้ อย่างนั้น อยากรู้ทำไม หรือเธอ

ทำไมเธอชอบทำอะไรอยู่เรื่อยเลย ทำไมเธอไม่รู้อะไรเองบ้างเลย

ทำไมเธอไม่คิดอะไรอีกนิดนึง ฮือ...

เธอไม่เคยเข้าใจ ๆ ก็เธอไม่เคยถามว่าฉันรู้สึกเช่นไร

ถามไม่ตรงคำตอบที่มีข้างใน ๆ แอบมีคำหนึ่งคำที่รอเธออยู่ รู้ไหม... เมื่อไหร่เธอจะรู้ตัว

ทำไมเธอชอบทำอะไรอยู่เรื่อยเลย ทำไมเธอไม่รู้อะไรเองบ้างเลย

ทำไมเธอไม่คิดอะไรอีกนิดนึง ฮือ...

เธอไม่เคยเข้าใจ ๆ ก็เธอไม่เคยถามว่าฉันรู้สึกเช่นไร

ถามไม่ตรงคำตอบที่มีข้างใน ๆ แอบมีคำหนึ่งคำที่รอเธออยู่ รู้ไหม...มันคือคำว่ารักเธอ
ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าไม่เคยผ่าน หากวันนั้นไม่เคยเสียใจมาก่อน
ก็คงต้องฟูมฟาย ก็คงต้้องอ้อนวอน
จะเป็นจะตายกว่านี้แค่ไหน เมื่อเธอทิ้งไป

ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าหากไม่เคยเจอ กับบทเรียนที่จำฝังใจมาก่อน
ก็คงต้องเศร้าเกิน ก้คงไม่ยอมนอน
และคงเอาแต่ร้องไห้เจียนตาย

*ไม่แข็งแรงมากพอเหมือนในวันนี้ น่าจะเป็นอะไรกว่านี้
ก็เพราะเคยเจอะอย่างนี้ถึงได้รู้

**ต้องขอบใจคนที่เคยทิ้งกันคนก่อนๆนั้น
ขอบใจคนที่ไม่รักกันที่ได้ทำให้เข้าใจ
ว่าอาการถูกทิ้งเป็นเช่นไร แค่เสียใจ แค่ไม่ถึงกับตาย
ไม่แรงอย่างที่คิด ไม่ช้าไม่นานก็หาย

ถ้าหากไม่เคยเจ็บ ถ้าหากไม่รักใคร คงไม่รู้ว่าความช้ำเป็นเช่นไร
ก็คงต้องคร่ำครวญ ก็คงจะมากมาย
และคงจะทนไม่ได้กว่านี้
ซ้ำ *,**,**
ไม่แรงอย่างที่คิด ไม่ช้าไม่นานก็หาย
มันก้อดีแล้ว ที่วันนี้ไม่มีเทอ
บอกใครเสมอ ว่าไม่เสียใจ

*ยังยิ้มให้ทุกที ที่เจอเทออยู่ข้างใคร
ทั้งที่ใจ แทบจะทรงตัวไม่อยู่
อวดเก่งทำไมไม่รู้ ก้อไม่เหนมีใครแคร์
อุตส่าห์ทำเปนไม่แพ้ ทั้งๆที่มันเจ็บมากมาย
กลับมาล็อคห้องคนเดียว แค่คิดว่าไม่เหลือใคร
อยู่ดีๆมันก้อร้องไห้ ฝืนเท่าไร สุดท้ายก้อเก่งไม่จริง

อยากให้ใครเห็น ว่าเราหัวใจแข็งแกร่ง
ทำเปนปากแข็ง นั่นน่ะฝืนใจ

*,*

ยังยิ้มให้ทุกที ที่เจอเทออยู่ข้างใคร
ทั้งที่ใจ แทบจะทรงตัวไม่อยู่
อวดเก่งทำไมไม่รู้ ก้อไม่เหนมีใครแคร์
อุตส่าห์ทำเปนไม่แพ้ ทั้งๆที่มันเจ็บมากมาย
กลับมาล็อคห้องคนเดียว บังคับตัวเองแค่ไหน
อยู่ดีๆมันก้อร้องไห้ ฝืนแทบตาย สุดท้ายก้อเก่งไม่จริง